Zima, remont i koniec semestru za pasem

Już ledwo żyję. Remonty są najgorszą rzeczą pod słońcem. To znaczy fajnie jest, jak jest już po wszystkim i dom nabiera nowego oblicza. Ale nienawidzę jak jest w trakcie… zwłaszcza, gdy ekipa remontowa ma upodobanie do głośnego słuchania radia, którego nie mogę znieść. Po tym, co działo się tu w piątek (a było to apogeum, apokalipsa, armagedon i jeszcze kilka takich miłych określeń) przez cały weekend nie mogłam się pozbyć z głowy jednej melodii, która ciągle robiła mi w mózgu „umcyk-umcyk-umcyk-umcyk”….. Do tego chodzę w kilku swetrach, przy kompie jestem owinięta w koc, dzisiaj wyciągnęłam z głębi szuflady zapomniane rękawiczki z odciętymi koniuszkami palców – żeby w dłonie było ciepło, ale żeby trafiać w klawisze. Jest cholernie zimno, bo drzwi non-stop otwarte, a i okna też, żeby nie nabawić się pylicy.

A zaczęło się od tego, że chcieliśmy „odświeżyć” przedpokój i wymienić drzwi do pokoi. Ech…

EDIT: Muszę dodać pewne sprostowanie odnośnie ekipy remontowej. Chłopaki są w porządku. To tylko radio nie jest fajne. Ale wczoraj dostałam już nowe drzwi, a dzisiaj jeszcze specjalnie klameczkę do zamykania się, żeby mi nie przeszkadzało. Starają się, nie są źli. Wszystkiemu winna jest ta dzisiejsza muzyka!

Żeby tego było mało, zbliża się koniec semestru – pierwszego mojego semestru na administracji. Nie, ja wcale nie narzekam, w porównaniu ze studiami to jest naprawdę mały pikuś, przynajmniej w tej chwili. W zasadzie wystarczy wyprodukować kilka prac zaliczeniowych, z czego większość mam za sobą. Przede mną jeden egzamin (i to w najbliższą sobotę) chociaż szczerze mówiąc nie wiem z czego mam się uczyć. No i nieszczęsne zaliczenie z prawa administracyjnego. Jeszcze nigdy tak strasznie mi nie szło w pisaniu, jak teraz. Jakąś mam blokadę. Tego napisać nie mogę, z kolei gdy chcę się zabrać za coś innego mam wyrzuty sumienia, że powinnam najpierw pisać to, co ważniejsze. I tak się kółko zamyka.

Administracja nie jest ciekawa – no cóż, trzeba to przyznać. Metody nauczania kadry nauczycielskiej w tym studium też mają wiele do życzenia. Ale przecież nie mogę wybrzydzać. Z resztą za dużo już tam osób, które bez przerwy narzekają, marudzą, narzekają, marudzą, biadolą, narzekają… wątroba się przewraca. Czasem faktycznie mam wrażenie, że to nasz sport narodowy – marudzenie na wszystko i wszędzie (ej, ja chyba na ten remont też narzekam, nie?). Trzeba zacisnąć zęby, przeżyć, zdać, doczekać tego egzaminu państwowego i zaliczyć to. Zdobyć ten tytuł.  Nie zawsze ma się w życiu to, co by się chciało. Może jakbym była mądrzejsza ładnych parę lat temu, to teraz byłoby inaczej… [OMG właśnie puścili w tym cholernym radiu tą cholerną piosenkę, co mi się tłukła po głowie - zgon.]

Od jakiegoś czasu, kiedy rozmawiam z różnymi młodymi osobami, często słyszę, że nie wiedzą, co chcą dalej robić w życiu, albo że wybierają jakieś drogi na oślep. Albo – co gorsza – żałują jakiś wyborów, byli głupi/niedoświadczeni/zaślepieni etc. Światopogląd się zmienia. Czy w wieku lat 18 można ułożyć sobie całą przyszłość? Jak później płacić za swoje błędy? Zmieniać całe swoje życie, zaczynać od nowa, czy brnąć w to, co się wybrało? Kogo obwiniać za takie wybory? Czy można w ogóle kogokolwiek obwiniać? Albo czy można winić siebie, że w tym wieku nie ma się pomysłu na przyszłość? Zadręczać się, że znajomi to już wiedzą, są tacy dojrzali, a my nie? Ale – w takim razie – kiedy człowiek powinien decydować o tym, co chce robić w życiu? Nie można wiecznie próbować, być niezdecydowanym, zastanawiać się. Są też tacy ludzie, którzy co chwilę zmieniają zdanie, nic im nie pasuje. Może tak naprawdę boją się podjąć jakąś ostateczną decyzję, postawić na coś, wkroczyć w dorosłość?

No i tak się nad takimi różnymi rzeczami ostatnio zastanawiam. I tak właśnie kształtuje się powoli zarys psychologiczny mojego nowego projektu. No to mam już dwa projekty o wkraczaniu w dorosłość. Ciekawe co mi z tego wyjdzie?

Długa przerwa

Nie było mnie tu sporo czasu. Zbyt wiele się dzieje i zbyt wiele spraw na głowie, żeby cokolwiek pisać. Jak jest źle, to po prostu nie ma siły, jak jest dobrze, to nie piszę, żeby nie przegapić żadnej dobrej chwili. Teraz znowu jest sesja egzaminacyjna, więc nie bardzo jest czas na cokolwiek. Przynajmniej jednak mogę się pochwalić w miarę dobrymi ocenami Przede mną jeszcze dwa egzaminy i praktycznie cały luty wolny. Jest się z czego cieszyć. Niedawno nawet w jednej wolnej chwili przysiadłam nad zapowiadanym kiedyś dawno temu opowiadaniem o pewnej małej dziewczynce. Teraz znowu leży i czeka na lepsze czasy. A tak w ogóle, to odbiło mi na punkcie etyki, pochłaniam w każdym dogodnym momencie książkę za książką. Może wreszcie odnalazłam coś, w czym naprawdę dobrze się czuję. Zapisałam się już na przyszły semestr na wszystkie zajęcia jakie były z tej dziedziny (niestety niewiele tego, a ja czuję wciąż głód wiedzy…). Przetrawiam obecnie Arystotelesa „Etykę nikomachejską” przeplatając ją książkami i artykułami Ossowskiej. Sama muszę przyznać, że ostatnio dużo czasu poświęcam książkom i nauce, niekoniecznie ściśle związanymi z sesją egzaminacyjną

Aha, zapomniałabym. Jakiś czas temu pisałam, że mam zostać matka chrzestną. Teraz mogę się pochwalić, że ta podniosła chwila już nastąpiła Moja Sandra:

Ktoś mnie dobije?

Obiecałam, więc wypada coś napisać.

Mam swoją małą, nieszczęsną stronkę (i mam nadzieje, że kiedyś będzie naprawdę duża i poważna!). Powinna niedługo „oficjalnie” ruszyć. Mam w planach zrobić ich więcej i miejmy nadzieję, ze się uda. Póki co to moja jedyna praca, więc przykładam się bardzo. Tylko niestety – egzamin! Zaczyna mnie to prześladować…. (….) <— Wycięłam dwa zdanka przeczytawszy dokładnie regulamin AdSense. Nikogo do niczego nie namawiam – żeby było jasne Jeśli lubicie piłkę nożną, chcecie się dowiedzieć czegoś o kontuzjach i czerwonych kartkach – Zapraszam na „Kontuzje i Wykluczenia„!

Za niecały tydzień mam ten egzamin i nadal nie znalazłam w sobie siły, żeby zacząć się uczyć. Nie wiem co będzie dalej, mam tylko nadzieję, że uda mi się wziąć w garść jeszcze przed czwartkiem…

Jestem cały czas na prochach inaczej nie wiem czy dałabym radę wysiedzieć czy leżeć. Dzisiaj rano obudziłam się już z bólem, bo leki przestały działać. Wiem, że to moja wina, przynajmniej jeśli chodzi o kręgosłup. Sama nie wiem co mnie napadło, przez bite siedem godzin bez przerwy sprzątałam, myłam, odkurzałam, układałam, skakałam po stołkach, meblach i generalnie pucowałam dom – cokolwiek byle nie siedzieć i nie myśleć bez przerwy. A potem położyłam się dosłownie na chwilkę, żeby odpocząć i… już nie wstałam. To znaczy nie mogłam wstać, a podróż do łazienki zakończyła się płaczem z bólu Teraz dalej boli, na szczęście mogę wstać, mogę chodzić, trochę gorzej z siedzeniem, ale też wytrzymuję. Nie jest za ciekawie.

Trochę lepiej jeśli chodzi o pisanie. Miałam przez trochę powrót weny, napisałam opowiadanie, jak na razie nawet się podoba. Zobaczymy co z tym będzie później. Ostatnio mnie naszło na dokończenie opowiadania pt. „Ścieżka”, ale nie wiem co z tego wyjdzie. Chodzi mi po głowie coś nowego, ale przeraża mnie myśl o egzaminie, więc nawet nie zaczynam pisać…

Póki co… muszę się położyć. Ma ktoś ochotę mnie dobić??

Nie chce mi się i cóż zrobić?

Powinnam się ponad wszelką miarę uczyć teraz na sobotni egzamin z epistemologii. Tylko nie mam żadnej motywacji, ani trochę chęci i nie czuję nawet na plecach oddechu czasu. A to już jutro, dokładnie za 24 godziny. Ostatnim razem, kiedy też miałam taki nastrój na naukę musiałam Historię filozofii średniowiecznej zaliczać raz jeszcze – co wyszło mi zdecydowanie na plus, bo we wrześniu zdałam ją na 5. Może i lepiej, żeby epistemologia mi teraz nie poszła? No cóż, postaram się jednak mimo wszystko wziąć w garść i trochę pouczyć.

Natomiast co dziwne – wzięło mnie bardzo na sesje – na LI rzecz jasna. Odpisałam już wszędzie gdzie można było i nawet nie mam zaległości! Nie licząc Kutaczego Piętra, na które mam jeszcze czas, w końcu wczoraj obgadaliśmy cały dialog na gg. Najbardziej to mnie ciągnie do Deus – nie wiem dlaczego, może ze względu na nietypową jak dla mnie postać? Przeważnie gram kimś zupełnie innym, a Rothais to odskocznia od moich standardowych postaci. Natomiast zupełnie przestała mnie bawić sesja ‘NeverWhere’ Póki graliśmy w podstawowym składzie sesja szła żywo, dynamicznie i naprawdę była moją najlepszą sesją. Potem zaczęły się komplikacje, teraz doszły nowe postacie i wszystko pomieszało się jeszcze bardziej. Na dodatek odchodzi najlepszy i najbardziej kreatywny gracz tej sesji i szczerze mówiąc wcale mu się nie dziwię. Jak tak dalej pójdzie i NW przestanie mnie zupełnie bawić a stanie się udręką, tak jak SLND42 – będę zmuszona ją zamknąć. Ostatnio dużo lepiej mi się współMGkuje niż prowadzi samodzielnie. Bardzo też lubię gościnne występy w sesjach, jako BN lub postać epizodyczna. Jestem wtedy kimś więcej niż zwykłym graczem, ale i tak cała odpowiedzialność za sesję jest na barkach MG. I to jest fajne

Ale cóż, wypada powrócić do rzeczywistości, bo zielone kartki epistemologii wołają i przyzywają wyrzutami sumienia…