Dyskusje na temat dobra i zła oraz stosunku do nich, walki itd, to zawsze dyskusje trudne i wieloaspektowe, bo ile ludzi, tyle opinii. I dyskusja o samych paladynach to też dyskusja na szerszą skalę, na dodatek tutaj można ewentualnie oprzeć się jedynie o swoje wyobrażenia, to co napisane w podręcznikach itp – gdyż to wytwory wyobraźni, trudno więc powiedzieć o nich coś pewnego. Ale dzięki za zabranie głosu.

P.S.: To opowiadanie nadal jest nieskończone i wciąż ewoluuje. Pewnie to jedno z tego rodzaju, które jest idealne tylko w głowie twórcy i tam żyje po kres dni

Historycznie ich pierwowzorami byli rycerze okrągłego stołu z legend arturiańskich, będący także, przynajmniej w teorii, wzorem dla rycerzy sredniowiecznych. Tyle, że dla owych rycerzy pojęcie „dobra” i „słusznej sprawy” nie było tym samym co dla zwykłego, szarego człowieka; bogaci, szlachetnie urodzeni czy wszelkiego rodzaju elity postrzegaja świat i życie z zupełnie innej perspektywy niż zwykli, szarzy ludzie co dzień muszący zmagać się z przeciwnościami losu. Dla nich dobrem jest to co jest dobre dla nich i im równych; nie dobro pospólstwa, które Bóg przeznaczył do innych, bardziej przyziemnych, spraw. Tak więc, wybacz, ale taki paladyn to jedna wielka bujda. Lub moze inaczej.

Paladyn jako człowiek wierzący w dobro i walczący o nie – ok. On sam nie musi wcale być dobry. Nie musi wcale być kopany po zadku. Może być najgorszym draniem… o ile swą nienawisć kieruje przeciw złu. To cena którą płaci, jak sam uważa, za to by dobro mogło istnieć (przykałdem moze być agent ścigajacy głównych bohaterów w filmie „Serenity”). On sam skazuje sie na potepienie by inni byli bezpieczni od zła, któremu on daje odpór. I doskonale o tym wie.
Paladyn jako ktoś wiecznie kopany w zadek – to sierota i ofiara, która tak naprawdę nie wie co i po co robi, bo jak chce bronić czegokolwiek skoro nie potrafi nawet obronić samego siebie? To nie żaden wojownik a jedynie osoba ukrywajaca swą własną słabosć pod płaszczykiem „wiary w lepszy świat”.

Paladyni w systemach rpg są po prostu „lepszymi” rycerzami, którzy niby to nie walczą dla siebie ale w imie dobra i z jego imieniem na ustach… zabijają (czyli czynią zło) złe istoty. Jesli nie zabijają to sami giną. Są bardziej rycerscy niz zwykli rycerze. Ot, takie rpg’owe przekoloryzowanie, a przy tym dość sztuczne i kócące sie z ideologią dobra: jak dobry bóg moze kazać czynić zło w swoim imieniu? Gdzie tutaj dobro? oczywiscie można by powiedzieć, że „cel uświeca środki”. Zapewne tak, ale jak powiedział pewnien człowiek: „cel uświeca środki, pod warunkiem, że środki nie są z tym celem sprzeczne.”

Tak więc w odpowiedzi na Twój artykuł… Jesli chodzi o walkę w słusznej sprawie, o ocene postepowania człowieka, to tak jak ze wszystkim – nie ważne jak sie zaczyna, ale jak się kończy. Ocenić mozna kogoś po jego czynach, na koniec, a nie w trakcie. Wiec jesli taki „paladyn” traci wiarę w sens swej walki to żaden z niego „paladyn”; ot chłopek, który próbował, ale mu nie wyszło bo nie dał rady, bo było za cieżko. I tyle było jego paladyństwa. Jesli naprawdę w coś wierzysz to opinia innych nie ma dla ciebie znaczenia, ani ich ocena; zyjesz zgodnie ze swoimi przekonaniami. A co do samych rpgówych paladynów to chcąc walczyć o lepszy świat, finalnie, o ile nie sa hipokrytami, powinni zabić samych siebie.

Generalnie więc idaa paladyństwa, a już napewno jej rpgowa wizja z ta całą dobrocią i dobrym charakterem, jest dla mnie nieporozumieniem i paradoksem, w który wielu brnie przekonanych o jej słusznosci, nie zastanowiwszy się nawet nad jej sensem. Paladyn z definicji dobry, sam w sobie jest synonimem fałszu i zakłamania, hipokryzji. Natomiast co do samej walki o ideały dobra i zwiazane z tym bohaterstwo… Bycie bohaterem to walka ze złem by dobro mogło istnieć, poświecenie siebie dla innych nie pytając co dostanie się w zamian, ani czy ktoś to doceni. Jak napisał pewnein człowiek: „Bohater to człowiek który walczy z bogami i budzi demony w sporze o swą wizję.”

ktoś kiedyś nazwał mnie paladynem