Kraków – miasto dziwaków!

Słów kilka o różnicach kulturowych między rodowitą Sosnowiczanką, a Krakusami.

Kraków to dziwne miasto, w którym tramwaje zatrzymują się na środku ruchliwych ulic w celu zabrania pasażerów, nie przejmując się zupełnie ogromnym ruchem, a przystanki „z daszkiem i miejscem siedzącym” stoją tylko po jednej stronie ulicy (to jest iście ciekawe! Nie wiem od czego to zależy i dlaczego pasażerowie jednego kierunku jazdy są bardziej uprzywilejowani od drugich i jakim sposobem wybiera się która strona ulicy będzie miała „daszek” – wielce mnie to intryguje! Co ciekawsze – nie dotyczy to tylko centrum, gdzie przystanki są aż nadto duże po obu stronach ulicy). Żeby było śmieszniej, przystanki w dwóch kierunkach nie stoją naprzeciwko siebie, ale są od siebie oddalone o kilkadziesiąt metrów, a dla hecy ktoś postanowił rozmieścić przystanki o tych samych nazwach w różnych miejscach (tak więc kiedyś próbując wsiąść w „2″ w kierunku Salwatoru odnalazłam zupełnie nie ten przystanek i ze zdziwieniem odkryłam, że „2″ tędy nie jeździ, chociaż nazwa przystanku się zgadzała ). Kiedy pierwszy raz stałam na przystanku „Dworzec Główny” czekając na tramwaj byłam przerażona bałaganem i chaosem panującym na przystanku i ulicy. Teraz już przywykłam, ale niekiedy odnalezienie się wśród zagmatwanej plątaniny komunikacyjnej graniczy z cudem (a! ciekawą sprawą są mapki umieszczone na każdym przystanku, które nijak się mają do rzeczywistości – kreski, linie proste i krzywe, punkciki oznaczające przystanki – ale zupełnie bez odniesienia do normalnej mapy miasta! I jak ktokolwiek ma się w tym połapać? KZK GOP może i ma stare tramwaje, rozklekotane autobusy, ale przynajmniej mapka to mapka! ).

Ostatnio ze zdziwieniem odkryłam znaczenie nowego słowa, którego zdaje się używa się w Krakowie w języku codziennym. Chodzi o słówko „w podworcu”, które początkowo wydawało mi się przejęzyczeniem, potem komicznym zlepkiem słów, a wczoraj okazało się, że coś takiego naprawdę istnieje! Nie wiem dlaczego zwykłe, proste słówko „w podwórzu” Krakowiacy zastępują patetycznym „w podworcu”, ale najwyraźniej ten zwrot jest odzwierciedleniem ich dziwnej natury. Nie wiem z kolei dlaczego w takim razie z uporem maniaka wszyscy powtarzają ciągle „na polu”, zamiast „na dworze”. Skoro ma być patetycznie, to czemu nie wychodzi się na dwór (co bardziej kojarzy się z dworem królewskim na przykład), tylko wychodzi się „na pole” (co kojarzy się raczej z wsią)? Zgodzę się już z tym, że bardziej elegancko jest mówić „słuchać kogoś” niż „słuchać się” (za to ostatnie Jacek na mnie naskakuje i mówi, że „to takie warszawskie”). I to znowu przeczy temu całemu wychodzeniu „na pole”! „Pole” ma się tutaj nijak skoro jesteśmy kulturalni i patetyczni Dochodzę tylko do jednego wniosku – natura Krakowiaków jest przewrotna i niejednolita, co może świadczyć o tym, że Krakowiak to człowiek zmienny, niestały emocjonalnie i niezdecydowany

W tym miejscu przepraszam wszystkich mieszkańców Krakowa, którzy  poczuli się dotknięci moim pseudo-naukowym i pseudo-psychologicznym wywodem. Nie miałam na celu nikogo obrazić a jedynie dostrzec pewne różnice w sposobie funkcjonowania dwóch różnych miast

[Takie małe wtrącenie, bo mi sie właśnie przypomniało - dzisiaj na epistemologii mieliśmy wykład o różnych koncepcjach prawdy i w ramach omawiania klasycznych koncepcji zaczęliśmy od Parmenidesa i jego teorii o bycie i niebycie. Jako ciekawostkę nasz zacny doktor próbował nam pokazać jak ładnie w języku polskim widać odniesienia do tego, że wszelka różnica między dwoma bytami jest tak naprawdę niebytem i tym samym nicością. W końcu słowo "różNICa" zawiera w sobie słowo "nic". I napisał na tablicy słowo "ŁożNICa"- wszyscy wybuchnęli niepohamowanym śmiechem zastanawiając się o czym tak naprawdę nasz doktorek myślał ]