Ostatni wpis na Millyannie

Po długich przemyśleniach postanowiłam zakończyć żywot bloga millyanna.info. Ale nie przestaję blogować, przenoszę się na http://monikawitczak.blogspot.com. Stwierdziłam, że nie będę dłużej wykorzystywać domeny, która nie należy do mnie i w każdej chwili może zniknąć z sieci. Szkoda mojego wysiłku. Archiwum przeniosę na starą Millyannę, a ten blog będzie wisiał – dopóki nie zniknie.

Nowy blog będzie taki sam i inny zarazem. Nie chcę się już rozmieniać na drobne i zakładać kilku osobnych stron o tym, co mnie interesuje. Będzie więc i o życiu, i o książkach, i o gotowaniu, i o drutach, i o tym co nowego, co starego, co w planach. I na pewno będą też przestoje i momenty większej aktywności

Millyanno – żegnaj!

Moje ulubione słowa…

…to kawa, zaległości i bocian.

Udało mi się złożyć wniosek, jak zwykle w ostatnim dniu. Wywołało to we mnie jakieś chroniczne zmęczenie – a może to ta nadchodząca jesień? Brakuje mi trochę czasu, żeby sobie wszystko poukładać. Najchętniej wzięłabym sobie przynajmniej tydzień albo dwa wakacji i odpoczęła po ostatnich przeżyciach. Taki miesiąc miodowy

Udało mi się też wyjść za mąż. Obyło się bez komplikacji, scen przed ołtarzem (nie wahałam się długo), ani innych niespodziewajek. Teraz gotuję pyszne obiadki i czekam na powrót męża z pracy, jak przystało na grzeczną żonę. Mam też wiele innych zalet

Za dużo na raz

Mam za dużo myśli w głowie i nie mogę skupić się dobrze na jednej rzeczy. Zaczynam robić dwie, trzy rzeczy na raz, bo o każdej z nich myślę. Żadnej nie mogę dokończyć, bo w końcu nie wiem o czym myśleć, czym się zająć najpierw. Zwaliło mi się na głowę za dużo ważnych rzeczy na raz i to w terminie najgorszym z możliwych. Za dwa tygodnie ślub. Nie mogę się na niczym skupić.

Obowiązki czy zobowiązania?

Obowiązki są wtedy, gdy trzeba posprzątać pokój albo nakarmić kota. Zobowiązania – kiedy orientujesz się po raz kolejny, że godzinę temu zrobiłaś sobie herbatę i znowu nie zdążyłaś wypić jej gorącej, bo po prostu nie masz na to czasu.

Utrafić na idealną temperaturę herbaty do picia to mistrzostwo.

Po pół roku

Ekshibicjonizm jest jak nałóg. Nie da się tak łatwo zerwać z blogowaniem. Jak zwykle kiedy mam robić coś innego, poczułam nieodpartą chęć przemeblowania czegoś, pozmieniania, totalnego odnowienia. Chwilowo z braku innych perspektyw musiało paść na bloga.

Jak kiedyś potrafiło się przez pół roku nic u mnie nie zmienić, tak teraz zmieniło się prawie wszystko. Gdybym chciała to wszystko opisywać to brakłoby mi czasu do wieczora, poza tym nie ma to sensu. Podsumuję więc tylko, że jest lepiej, więcej, intensywniej, szybciej. I podoba mi się tak jak jest. Chociaż nie mam kiedy pisać na blogu i na wiele innych rzeczy nie ma czasu.

Niedługo szykują się kolejne zmiany. O nich może napiszę na bieżąco, jeśli starczy mi tych piętnastu minut co jakiś czas, żeby uzupełnić bloga. Jest nowy wystrój, to może będzie też nowy zapał, żeby do niego wracać.

Tymczasem wracać muszę do obowiązków. Patrzę przez okno, na słońce i wiatr, i marzy mi się piasek na plaży, kocyk, woda i szum fal. Marzy mi się morze już od dłuższego czasu. A z braku laku jakiekolwiek jeziorko. Ale lipiec jest tragiczny i wcale nie chodzi o pogodę, ale o szkolenie, na które chodzę i na inne obowiązki, a w sierpniu chyba będzie nie lepiej… Jeden dzień nad wodą. Na to musi się znaleźć czas, bo zwariuję z tęsknoty za leżeniem na piasku.

Dołek

Nie potrafię pisać krótko i ciekawie.

Wesołe niech będą Święta!

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia wszystkim moim czytelnikom życzę tego, co najlepsze oraz spełnienia Waszych marzeń w Nowym Roku!

Kreatywny humanista zostaje inżynierem

Dzisiaj minął termin składania dokumentów na kurs „Zostań także inżynierem” realizowanym w ramach projektu „Kreatywny humanista”. Długo zastanawiałam się czy nie złożyć także i swojego podania. Co na kursie? Elementy matematyki wyższej, logiki, systemy projektowania technicznego. Pomyślałam sobie – przemęczę to jakoś, nauczę się czegoś nowego, dopiszę sobie do CV, to może prędzej jakąś pracę dostanę. W końcu to kurs dla humanistów, nie będą chyba biedaków piłować i torturować?

Nie złożyłam papierów.

Dlaczego kreatywny humanista ma zostawać inżynierem? Ja ledwo kojarzę zwykłą matematykę, egzaminy z logiki śniły mi się po nocach, a co to w ogóle jest system projektowania technicznego? Po jednym kursie inżynierem i tak nie zostanę. Czy muszę z siebie na siłę robić kogoś innego? Humaniści może i mają gorzej, ale dlaczego od razu zakładać, że jeśli humanista ma być kreatywny, to od razu się przekwalifikuje i musi z siebie zrobić ścisłowca? Inżyniera!

Dobra, może jestem trochę niewydarzona, nie umiem sobie poradzić z tym cholernym światem, ze znalezieniem pracy. Ale czy od razu muszę się wyrzekać swojej natury? Czy ktokolwiek musi? Im dłużej nad tym myślałam, tym bardziej nazwa i przesłanie tego kursu zaczynały działać mi na nerwy. I doszłam do pewnego wniosku.

Wszędzie naokoło słyszę, że w życiu będę miała ciężko, że sobie nie poradzę, bo taki nieżyciowy kierunek studiów, bo humanistka. W telewizji trąbią, że za dużo humanistów, że nikt takich do pracy przyjmować nie chce, że tacy to tylko na kasę do hipermarketu (ale tu trzeba uważać, bo liczyć nie potrafią i źle resztę wydają!). Ścisłowcy wywyższają się i patrzą z góry, z politowaniem – my mamy szansę, ty bidulko-humanistko lepiej się przekwalifikuj zanim będzie za późno. No i co sobie można pomyśleć? No faktycznie, nie mam szans, po co mi było to liceum, te studia… Lepiej zamiast spełniać się w tym, co naprawdę lubię, przemęczę się, zacisnę pięści i zrobię z siebie inżyniera!

A właśnie, że nie!

Dzisiaj, dzięki znajomemu z forum literackiego, który podrzucił mi pewną ofertę pracy jako copywriter, przyszły mi na myśl inne pomysły, jak wykorzystać moją „humanistyczność” i zamiłowanie do pisania. Coraz częściej też myślę, że mogłabym pisać do gazet. Chyba nie jestem taka zła, prawda?

Chyba moim słabym punktem jest brak wiary we własne możliwości i talent. Napisałam ostatnio tekst, który miał iść do bloga (tego drugiego), ale Adrian przekonał mnie, że warto go wysłać do redaktora pewnego kwartalnika internetowego. Długo się wzbraniałam, ale wreszcie wysłałam. Wydawało mi się, że ten tekst nie przejdzie. Ale okazało się, że jednak nie jest taki kiepski! Ciągle mi się wydaje, że jestem za słaba, żeby pisać do jakiś poważniejszych portali czy czasopism i dostawać za to pieniądze. Trzeba to zmienić.

Zima, remont i koniec semestru za pasem

Już ledwo żyję. Remonty są najgorszą rzeczą pod słońcem. To znaczy fajnie jest, jak jest już po wszystkim i dom nabiera nowego oblicza. Ale nienawidzę jak jest w trakcie… zwłaszcza, gdy ekipa remontowa ma upodobanie do głośnego słuchania radia, którego nie mogę znieść. Po tym, co działo się tu w piątek (a było to apogeum, apokalipsa, armagedon i jeszcze kilka takich miłych określeń) przez cały weekend nie mogłam się pozbyć z głowy jednej melodii, która ciągle robiła mi w mózgu „umcyk-umcyk-umcyk-umcyk”….. Do tego chodzę w kilku swetrach, przy kompie jestem owinięta w koc, dzisiaj wyciągnęłam z głębi szuflady zapomniane rękawiczki z odciętymi koniuszkami palców – żeby w dłonie było ciepło, ale żeby trafiać w klawisze. Jest cholernie zimno, bo drzwi non-stop otwarte, a i okna też, żeby nie nabawić się pylicy.

A zaczęło się od tego, że chcieliśmy „odświeżyć” przedpokój i wymienić drzwi do pokoi. Ech…

EDIT: Muszę dodać pewne sprostowanie odnośnie ekipy remontowej. Chłopaki są w porządku. To tylko radio nie jest fajne. Ale wczoraj dostałam już nowe drzwi, a dzisiaj jeszcze specjalnie klameczkę do zamykania się, żeby mi nie przeszkadzało. Starają się, nie są źli. Wszystkiemu winna jest ta dzisiejsza muzyka!

Żeby tego było mało, zbliża się koniec semestru – pierwszego mojego semestru na administracji. Nie, ja wcale nie narzekam, w porównaniu ze studiami to jest naprawdę mały pikuś, przynajmniej w tej chwili. W zasadzie wystarczy wyprodukować kilka prac zaliczeniowych, z czego większość mam za sobą. Przede mną jeden egzamin (i to w najbliższą sobotę) chociaż szczerze mówiąc nie wiem z czego mam się uczyć. No i nieszczęsne zaliczenie z prawa administracyjnego. Jeszcze nigdy tak strasznie mi nie szło w pisaniu, jak teraz. Jakąś mam blokadę. Tego napisać nie mogę, z kolei gdy chcę się zabrać za coś innego mam wyrzuty sumienia, że powinnam najpierw pisać to, co ważniejsze. I tak się kółko zamyka.

Administracja nie jest ciekawa – no cóż, trzeba to przyznać. Metody nauczania kadry nauczycielskiej w tym studium też mają wiele do życzenia. Ale przecież nie mogę wybrzydzać. Z resztą za dużo już tam osób, które bez przerwy narzekają, marudzą, narzekają, marudzą, biadolą, narzekają… wątroba się przewraca. Czasem faktycznie mam wrażenie, że to nasz sport narodowy – marudzenie na wszystko i wszędzie (ej, ja chyba na ten remont też narzekam, nie?). Trzeba zacisnąć zęby, przeżyć, zdać, doczekać tego egzaminu państwowego i zaliczyć to. Zdobyć ten tytuł.  Nie zawsze ma się w życiu to, co by się chciało. Może jakbym była mądrzejsza ładnych parę lat temu, to teraz byłoby inaczej… [OMG właśnie puścili w tym cholernym radiu tą cholerną piosenkę, co mi się tłukła po głowie - zgon.]

Od jakiegoś czasu, kiedy rozmawiam z różnymi młodymi osobami, często słyszę, że nie wiedzą, co chcą dalej robić w życiu, albo że wybierają jakieś drogi na oślep. Albo – co gorsza – żałują jakiś wyborów, byli głupi/niedoświadczeni/zaślepieni etc. Światopogląd się zmienia. Czy w wieku lat 18 można ułożyć sobie całą przyszłość? Jak później płacić za swoje błędy? Zmieniać całe swoje życie, zaczynać od nowa, czy brnąć w to, co się wybrało? Kogo obwiniać za takie wybory? Czy można w ogóle kogokolwiek obwiniać? Albo czy można winić siebie, że w tym wieku nie ma się pomysłu na przyszłość? Zadręczać się, że znajomi to już wiedzą, są tacy dojrzali, a my nie? Ale – w takim razie – kiedy człowiek powinien decydować o tym, co chce robić w życiu? Nie można wiecznie próbować, być niezdecydowanym, zastanawiać się. Są też tacy ludzie, którzy co chwilę zmieniają zdanie, nic im nie pasuje. Może tak naprawdę boją się podjąć jakąś ostateczną decyzję, postawić na coś, wkroczyć w dorosłość?

No i tak się nad takimi różnymi rzeczami ostatnio zastanawiam. I tak właśnie kształtuje się powoli zarys psychologiczny mojego nowego projektu. No to mam już dwa projekty o wkraczaniu w dorosłość. Ciekawe co mi z tego wyjdzie?

Przyszła zima

Nie wiem dlaczego czasem tak się zacinam i nie mogę nic napisać na blogu. Chyba taka moja natura. Cholerny brak samozaparcia i wytrwałości.

Spędziłam wspaniały tydzień u Adriana i chociaż trochę się przeziębiłam, to i tak było cudownie. Nie mogę się doczekać, kiedy nie będę musiała już w ogóle wyjeżdżać i nie będę musiała myśleć w kategoriach rozstań i powrotów. Oby jak najszybciej, bo Kielce coraz bardziej mnie oczarowują i czuję się tam po prostu bardzo dobrze. Zwłaszcza, że poznaję coraz więcej fajnych ludzi, a nawet zostałam ciepło przyjęta do grona Słowniaków Świętokrzyskich. W Sosnowcu to nie byłoby to. Już przyzwyczaiłam się do myśli o przeprowadzce.

W zeszłą środę w kieleckim Civitasie odbyła się promocja tomu opowiadań pani Anny Błachuckiej Kaprys. Dałam się przekonać na wzięcie udziału w części artystycznej razem ze Słowniakami – czytałam fragment opowiadania Słodkie życie z krótkim komentarzem na jego temat. To chyba jakiś kolejny przełom. Od czasów liceum unikałam wszelkich występów, zwłaszcza publicznych, jak ognia piekielnego. Do samego końca nie wiedziałam jak to wyjdzie, to niby tylko czytanie, ale nigdy nie wiadomo co Owcy odbije. Spłoszy się i ucieknie, no i co? Będzie wstyd. Ale dałam radę A nawet zostałam pochwalona. Najdziwniejsze i chyba najmilsze było to, że po wszystkim podeszły do mnie jakieś zupełnie mi nieznane dwie starsze panie i pogratulowały mi udanego występu.  Słodko. Niby nic, a jednak jakieś ciepełko się robi w środku.

Jeśli o Civitas idzie, to jeszcze dodam, że udało mi się skończyć opowiadanie konkursowe – Catharsis. Tu od razu wielkie podziękowania dla wszystkich, którzy czytali i wyrazili swoje cenne opinie. Postarałam się je poprawić jak najlepiej umiałam (ale Aduś i tak się czepiał, zrzęda jedna ). Teraz pozostaje czekać chyba do połowy grudnia na wyniki. Osobiście jestem zadowolona, to jedno z moich najlepszych opowiadań, a jak dobrze pójdzie, to może nawet ujrzy światło dzienne – zobaczymy.

Przy okazji wizyty u Adrianka natchnęło mnie na kilka nowych projektów. Dwa z nich to opowiadania: jedno na podstawie wiersza Andrzeja Buszy Karły (znalazłam go w świetnej antologii poezji Mimo milczenia – bardzo natchniewająca). Wiersz baaardzo mroczny i klimatyczny, po prostu gotowy materiał do pisania. Drugie opko jest jeszcze nie do końca sprecyzowane, to na razie tylko jedna wyjściowa scena. Trzecia rzecz to w zamierzeniu coś dłuższego. Ale moje zamierzenia to jedno, a rzeczywistość to drugie. W każdym razie tematyka obyczajowa rządzi na całego. Zrobiłam pierwszy szkic. Co będzie dalej, tego to nawet ja nie wiem.

Adrian wyciągnął mnie też na koncert Buldoga. Obawiałam się, że może się powtórzyć sytuacja z koncertu Lao Che, na szczęście Buldog to grupa o wiele mniej znana. Ludzi było naprawdę bardzo mało, atmosfera bardzo kameralna. Wszyscy staliśmy prawie pod samą sceną, można sobie było poszaleć we własnym stylu bez obaw, że jakiś łobuz powali mnie na ziemię i znokautuje. No i sobie poszalałam. Byłam jedyną, odznaczającą się osobą w towarzystwie – w fioletowo-różowawym sweterku ^^ Ale skakałam jak wszyscy. Zdjęć nie mamy dużo, raptem trzy – a to jest najlepszej jakości:

A na zakończenie wiersz z przytaczanej wcześniej antologii Mimo wszystko. Wiersz, który niesamowicie mnie poruszył i coś we mnie dotknął. Jest niesamowicie intymny. Może nawet trochę terapeutyczny? No nie wiem, w każdym razie gdy go przeczytałam, jakbym poznała intymną i trudną historię kobiety, zamkniętą w kilku strofach. To zawsze tak mi się podobało w poezji – cała historia zamknięta w paru linijkach. Oj, gdybym tak umiała…

Marta Berowska

ZASYPIAM

Po nocy z ukochanym zasypiam samotnie
odsuwając od siebie dłonie całe ciało
rozgrzane mówiące jeszcze to wszystko
czego słyszeć nie mogę i nie chcę

Nie mam na sobie jedwabnej sukni
ale w zanadrzu pantofelki szklane
które za chwilę zgubię albo potłukę
a ukochany pokaleczy o nie
wszystko czym zechce
przytulać się do mnie
czoło i nawet ramiona

Umykam między suchy szelest traw
znikam w tunelu żłobionym przez deszcze
które padały tu kiedyś tak dawno
że nawet ogromne głazy popękały
i suche pozwoliły unosić się wiatrom
w kształt poduszek i mysich pagórków

Odchodzę w przestrzeń gładkiej pustyni
niech nikt nie próbuje zmuszać do miłości
sennych kobiet – kociąt rozespanych
gdy otulone miękką wełną ciepła
niczym gromadką jagniąt
śnią o dojrzałych brzoskwiniach

P.S.: O poezji napiszę jeszcze, niedługo. Ostatnio trochę o tym myślę.